Komiksowe punkty zwycięstwa
marzec – kwiecień 2026r.
Cztery komiksy, które przykuły moją uwagę – krótko i subiektywnie.
Czołem komiksoentuzjaści! Kwiecień i maj okazały się wyjątkowo intensywne — sporo wydarzeń, spotkań, wyjazdów, a do tego w pracy pojawiło się więcej rzeczy do ogarnięcia, niż początkowo zakładałem.
W efekcie czasu na planszówki i komiksy było nieco mniej, ale na szczęście nie zniknął on całkowicie. Dlatego dziś wracam z kolejnym wpisem — tym razem łączonym, obejmującym marzec i kwiecień. Przygotowałem cztery propozycje powieści graficznych, które szczególnie przykuły moją uwagę w ostatnich tygodniach.
Tradycyjnie potraktujcie ten tekst jako krótki raport z frontu walki z zaległościami. Front ten jest co prawda dość specyficzny — zamiast miecza i tarczy mamy wygodny fotel, stos albumów, pudełka z grami i kubek gorącej … herbaty — ale ktoś przecież musi brać na siebie takie poświęcenie.
Zapraszam więc do przeglądu historii, które towarzyszyły mi wieczorami, o poranku i w drodze do pracy (metro nadal pozostaje jednym z najlepszych miejsc do nadrabiania lektur).
Każdy z tych tytułów był małą podróżą: czasem lekką i czysto rozrywkową, czasem bardziej refleksyjną. I chyba właśnie za to najbardziej lubię zarówno komiksy — za ich niezwykłą zdolność do zatrzymywania nas choć na chwilę w codziennym biegu. Dobra opowieść, ciekawy świat potrafią skutecznie oderwać głowę od obowiązków i przypomnieć, że warto czasem zwolnić.
Mam nadzieję, że wśród poniższych tytułów znajdziecie coś, co również was zatrzyma na moment – i pozwoli choć na kilka stron zanurzyć się w czyimś świecie, opowiedzianym obrazem i słowem.
Futuro Darko to debiut Krzysztofa Nowaka, który ukazał się nakładem Nagle!
Akcja komiksu rozgrywa się w postapokaliptycznych Stanach Zjednoczonych, a dokładniej w Atomic City, w odległej przyszłości – roku 2124, po wyniszczającym konflikcie nuklearnym.
To przede wszystkim świetnie narysowany, nieprzegadany świat pełen mutantów, gangów i pustynnego klimatu rodem z klasyki science fiction. Komiks składa się z kilku historii i różnych bohaterów, choć na pierwszy plan zdecydowanie wysuwają się bracia Brońscy. Mimo wyraźnych inspiracji klasycznym postapo, całość sprawia bardzo świeże i oryginalne wrażenie.
Najważniejsze jednak, że tę historię po prostu świetnie się czyta — wciąga od pierwszych stron.
Jedynym elementem, który trochę mi przeszkadzał, jest brak większej spójności pomiędzy poszczególnymi historiami. Przez to trudniej zbudować silniejszą więź z bohaterami i samym światem. Mimo tego z niecierpliwością czekam na kolejny tom.
Moja ocena 7/10.
Batman: Azyl Arkham – psychologiczny i niepokojący klasyk DC
Co można napisać o komiksie, o którym powiedziano już tak wiele? Batman: Azyl Arkham, wydany nakładem Egmont, to bez wątpienia jedna z najważniejszych i najbardziej niezwykłych historii o Mrocznym Rycerzu. Już same nazwiska twórców — Grant Morrison i Dave McKean — zapowiadają, że będzie to coś wyjątkowego.
Na pierwszy rzut oka fabuła nie wydaje się szczególnie skomplikowana, jednak z każdą kolejną stroną odkrywamy nowe warstwy tej historii. Wiele elementów i ukrytych znaczeń nie jest oczywistych podczas pierwszej lektury. Dopiero dołączony do tego wydania pełny skrypt Morrisona — swoją drogą świetny dodatek — pozwala w pełni dostrzec ogrom symboliki i inspiracji ukrytych w tej opowieści.
Warstwa graficzna to absolutny majstersztyk. Dzięki niezwykłym ilustracjom McKeana komiks staje się jednym z najbardziej wizualnie oryginalnych i niepokojących dzieł o Batmanie. Każda plansza buduje duszny, psychodeliczny klimat, idealnie współgrający z historią rozgrywającą się w murach Azylu Arkham.
Równie wysoki poziom prezentuje scenariusz. Morrison czerpie inspiracje z psychoanalizy Freuda i Junga, a literacko odwołuje się do twórczości Edgar Allan Poe oraz H. P. Lovecraft. Dzięki temu „Azyl Arkham” nie jest jedynie historią o superbohaterze, ale również opowieścią o szaleństwie, lękach i dualizmie ludzkiej natury.
Batman od zawsze pozostaje dla mnie najbardziej ikoniczną postacią superbohaterską ze wszystkich uniwersów i być może właśnie dlatego ten komiks zrobił na mnie aż tak duże wrażenie. To tytuł, który każdy fan Batmana powinien poznać — nie tylko ze względu na świetną historię, ale również wyjątkową warstwę graficzną oraz pogłębione studium psychologiczne bohaterów… a może nawet samego czytelnika.
Moja ocena 9/10.
Autobiografia rysownika w cieniu autorytarnej władzy – Kroniki ze Stambułu (Tom 1)
Kroniki ze Stambułu to komiks autorstwa Ersin Karabulut — zarówno scenarzysty, jak i ilustratora — wydany przez Timof i cisi wspólnicy. To historia, w której losy głównego bohatera i narratora splatają się z burzliwą historią współczesnej Turcji. Opowieść napisana przez życie — pełna emocji, codziennych drobiazgów i subtelnych obserwacji.
Karabulut pokazuje autobiograficzną drogę od dzieciństwa aż po pierwsze sukcesy zawodowe. To historia o pogoni za marzeniami, pasji do rysowania i wyborze własnej ścieżki mimo braku zrozumienia ze strony najbliższych. Autor świetnie uchwycił codzienność — zarówno tę prywatną, rodzinną, jak i społeczną oraz polityczną — dzięki czemu komiks czyta się niezwykle naturalnie i autentycznie.
Ogromne wrażenie robi również warstwa wizualna. Styl Karabuluta jest lekko satyryczny, bardzo szczegółowy i pełen ciepłych barw. Kadry żyją detalami, a całość doskonale współgra z narracją, budując klimat tej historii i sprawiając, że kolejne strony pochłania się błyskawicznie.
To jeden z tych komiksów, które nie tylko opowiadają historię autora, ale też pozwalają lepiej zrozumieć kraj, społeczeństwo i ludzi żyjących w cieniu politycznych napięć oraz przemian. Bardzo się cieszę, że trafiłem na ten tytuł — i wielkie dzięki dla Tomka za jego polecenie. Ja tymczasem jak najszybciej biorę się za drugi tom.
Moja ocena 8/10.
Fungae — survival w świecie żywej dżungli
Fungae to komiks autorstwa Tomasz Leśniak (grafika) oraz Wojtek Wawszczyk (scenariusz), wydany przez wydawnictwo Kultura Gniewu. Tytuł chwilę przeleżał u mnie na „półce wstydu”, zanim w końcu go odfoliowałem i przeczytałem. I oczywiście szybko pożałowałem, że trwało to tak długo.
Komiks opowiada o niekończącej się wędrówce rodziny — ojca, matki i syna — przez mroczną, drapieżną krainę, która zdaje się nie mieć ani początku, ani końca. Bohaterowie przemierzają organiczną dżunglę pełną zagrożeń, gdzie wszystko może okazać się śmiertelnym niebezpieczeństwem… albo pożywieniem niezbędnym do przetrwania.
„Fungae” nie stawia na dużą ilość dialogów. Narracja prowadzona jest przede wszystkim obrazem — a ten zachwyca od pierwszych stron. Rysunki są przepiękne, momentami wręcz hipnotyzujące, pełne klimatu i detali. Stonowana kolorystyka idealnie współgra z duszną atmosferą tej historii. Stworzony przez autorów świat niesamowicie wciąga — podczas lektury niemal czułem, jakbym sam znajdował się w środku tej niepokojącej dżungli.
Pod warstwą survivalowej wędrówki kryje się jednak coś więcej. Komiks mocno akcentuje temat rodziny, relacji i wzajemnego wsparcia. Sama podróż staje się tu metaforą życia — trudnego, nieprzewidywalnego, momentami brutalnego, ale wymagającego, by iść dalej mimo wszystko.
To prawdziwa uczta dla oka. Komiks, który można przeczytać stosunkowo szybko, ale oglądać i analizować zdecydowanie dłużej.
P.s. Opinia przedstawiona w tym wpisie jest subiektywnym spojrzeniem autora. Wydawcy nawet nie wiedzą, że nabyłem te komiksy 😉.
Konrad „Konrados” Staniszewski
